Eén deur voor elke agent
Een agent die geen shell kan openen, heeft toch een ingang nodig. loam geeft hem één deur: de MCP, het protocol dat Claude en andere assistenten spreken. Geen zelfgebouwde API en geen beheerpaneel erachter — dezelfde bestanden eronder, met de rechten, grenzen en geschiedenis die een deur nodig heeft. Dezelfde deur spreekt ook gewoon JSON en beschrijft zichzelf in OpenAPI, voor tools die dat liever hebben.
Een sleutel per actor
De agent toont een sleutel; de site bewaart alleen de vingerafdruk. Rechten worden gecontroleerd per werkwoord en per soort bestand, dus dezelfde agent kan op de ene site meer dan op de andere — en een weigering noemt het recht dat ontbrak.
Niets gaat direct naar binnen
Elke schrijfactie komt eerst in een wachtruimte. Daar wordt hij getoetst aan wat er in de site mag bestaan, dan aan het plan van de site, en pas dan wordt het een concept. Publiceren draait de volledige controle over de site zoals hij zou worden. Er loopt één laagwissel tegelijk, dus twee agents kunnen nooit elk een controle doorstaan die samen de site breekt.
Een klein, eerlijk vocabulaire
Het hele beheeroppervlak is een korte lijst werkwoorden: een bestand of map lezen, zoeken, kijken wat er klaarstaat en wat het verschil is, een concept maken of bijwerken, een bestand uploaden, publiceren, terugnemen, weggooien — plus het logboek en de inbox voor wie ze mag lezen, en het plan — te lezen door wie het mag, alleen in te stellen door de eigenaar. Destructieve stappen zijn bewust: terugnemen gebeurt nooit in bulk. En de MCP doet niets wat hij niet zegt: geen shell, geen webpagina's ophalen, geen beeld ter plekke bewerken.
Antwoorden waar een agent iets mee kan
Elk antwoord heeft dezelfde envelop: is het gelukt, een code uit een gesloten set, de data, en wat je nu moet doen. Een werkwoord dat zonder doel wordt aangeroepen faalt niet — het antwoordt met de kaart en de volgende stap. Een agent hoeft nooit te raden wat er gebeurde, of wat hij nu moet proberen.
De handleiding door dezelfde deur
Een agent leest hoe loam werkt via de MCP — de documentatie die meereist met de engine waarmee hij praat, dus die altijd klopt met de versie die de site draait. De eigen regels van de site staan ernaast, in de gids. Elke wijziging eindigt als een regel in het logboek: wat er gedaan is, met welke sleutel, en wat er gevraagd werd, in de woorden van de vrager. Herhaalde mislukte pogingen vanaf één adres worden afgeremd, dus een sleutel raden is onbegonnen werk.